Dlaczego staramy się „zabić” żarówki w łazience, zanim dotrą do klienta?
Bądźmy szczerymi: łazienki stanowią prawdziwy koszmar dla urządzeń elektronicznych. Jest tam dużo pary wodnej, stała wilgotność, a także gwałtowne zmiany temperatury podczas kąpieli. Większość elementów grzewczych po prostu nie może sobie z tym poradzić – wytrzymują zbyt krótko.
Nie chcemy zgadywać, jak długo będą funkcjonować nasze żarówki. Zamiast tego umieszczamy je w specjalnej komorze i próbujemy sprawić, aby przestały działać.
Walka z wilgocią
Woda parowa nie pozostaje tylko na powierzchni szkła. Wnikają ona do uszczelek i niszczą kontakty elektryczne. Gdy wilgoć dostanie się do rury kwarcowej lub do samej bazownicy żarówki, może to doprowadzić do tzw. korozji elektrolitycznej. Prościej mówiąc, to powoduje wybuchów iskier albo całkowite zniszczenie żarnika. Aby uniknąć tego w domu, poddajemy każdą partię żarówek testom na odporność na wilgoć i ciepło. W ten sposób symulujemy efekt lat spędzonych pod gorącym prysznicem, w ciągu zaledwie kilkuset godzin.
Problem „udaru termicznego”
Wyobraźmy sobie żarówkę, która w ciągu sekund przechodzi od ekstremalnie niskiej temperatury do 500°C. Dodajmy do tego jeszcze wilgotną przestrzeń. To powoduje ogromną różnicę ciśnień. Jeśli uszczelnienie między szkłem a metalową pokrywą nie jest doskonałe, wilgoć wnika do środka. Wtedy żarnik wolframu ulega utlenieniu i zostaje zniszczony. Bum. Koniec.
Kontynuujemy te testy, aby sprawdzić, czy uszczelnienie nadal działa. Jeśli tak nie jest, żarówka nie trafia do klienta.
Kompromis
Aby uzyskać uszczelnienie, które faktycznie chroni przed wodą, musimy użyć grubszych uszczelek lub specjalnych żywic. Dzięki temu rozpraszanie ciepła może być nieco inne niż w tanich, niewodoodpornych tubach przemysłowych. To mały kompromis, ale jesteśmy gotowi go przyjąć. Lepiej to niż to, gdy żarówka przestanie działać w trakcie kąpieli.
Przez cały czas monitorujemy odporność elementu grzewczego. Jeśli jego wydajność spada choć trochę pod wpływem wilgoci, odrzucamy całą partię produktu.
To trudny proces, ale to jedyny sposób, aby mieć pewność, że żarówka nie przestanie działać po dwóch miesiącach od jej zamontowania.